18:00

                                           

 Saat 17:48.
Günlerden Pazar. Dizimi burkalı 29 gün geçti. Buhranlı bir görüntüm var.
Kırmızı-siyahlı, L formunda bir kanepede, sırtımı pencere dönmüş şekilde uzanıyorum. Üzerimde gri bir battaniye ,düşünceleri kadar gri.
Takıntılarım kadar gri.
 Dizim de ki hasardan dolayı yetersiz hissediyorum.Rahat yürüyemiyorum.İstediğim yere gidemiyorum.Kısıtlanmış halde insanları gözlemliyorum.
Daima gözlemlediğim gibi.

Çizecek çok şey var şu hayatta. Kendi hallerimi çizsem bile defterler eskir.Diğer insanları ise düşünemiyorum.
Çizim defterim elimde, şu yağmurlu günlerde.Bir okumalık kitap , bir şişe su ve eskiz defterim.Çantamın eksik olmayan kiracıları.
Yine bir yağmurlu gün görüntüsü çizmek için aldım elime defterimi.Çizemedim. Kısıtlanmıştım.

Şimdi yine başka bir konuya atlayacağım efendim.

Vazgeçtim.
Kısıtlanmamıştım.
Gözlerim vardı. Bakıp duran.
Çizip duran ellerim vardı.
Bu şükürsüzlük niyeydi?

Üç ay dedi doktorum.Üç aya toparlanırsın.
Evet üç aya toparlanırım. Okuldan mezun olmaya toparlanırım.En iyi defterleri bitirmek için toparlanırım.
Ama üç ay dedi doktorum. Üç ay sonra yine şükürsüz devam edersin!!!!